Thursday, December 1

Blogovision #20

#20. Josh T. Pearson- Last of the Country Gentlemen
Δεν είναι τόσο πως βιαζόμουν ποτέ να μεγαλώσω μα θυμάμαι από μικρός πως πάντα ήθελα να έχω μούσι.
Πρώτη Λυκείου έκανα την πρώτη απόπειρα -8 τρίχες κάτω από την μύτη και 5-6 στο πηγούνι- και ψευτοκαμάρωνα. Αλλά ας μη γελιόμαστε. Δεν ήταν μούσι αυτό.
Αφού  τέλειωσα το λύκειο προσπάθησα ξανά. Ήταν όμως οι τρίχες μαλακές και απείθαρχες οπότε πάλι τζίφος. Περιορίστηκα λοιπόν αφήνοντας μουσάκι. Που όμως μούσι δεν το λες.
Ως φοιτητής πειραματίστηκα αρκετά. Goatees, soul-patches και λοιπά facial patterns με περίεργα ονόματα, τα πάντα εκτός από μούσι πραγματικό. 
Ακόμη και όταν πέρασα ανεμοβλογιά - στα 24, μεγάλος-  και δεν έπρεπε να ξυριστώ, το μούσι αρνήθηκε να εμφανιστεί έτσι όπως το είχα στο μυαλό μου, μούσι μυθοποιημένο στο πέρασμα των χρόνων.

Και κάποια στιγμή τα παράτησα και αρκέστηκα στο αξύριστο look  τριών, τεσσάρων, πέντε ημερών.

Ώσπου μια μέρα, φέτος, που 'χα καιρό να ξυριστώ -είναι και κάτι που βαριέμαι πιο πολύ και από τον αρακά- γυρνάει η Σοφία και μου λέει πως πρώτη φορά με βλέπει με μούσι αληθινό. 



3 comments:

Anonymous said...

αυτό τώρα το έχεις γράψει εσύ ή ο παν παν; γιατί μανιακός με το ανύπαρκτο μούσι του κι αυτός, έχει και σοφία μέσα η ιστορία και είμαι πολύ μπερδεμένη.

ξέρεις ποιά είμαι.

Vasilis Bibas said...

η καχεκτική τριχοφυΐα προσώπου είναι μάστιγα της εποχής μας ζουζούνα μου.

Anonymous said...

ζήτω το μούσι.