Monday, September 10

play doh



Ξερω ‘γω είμαστε πλαστελίνη. Και ξεκινάμε ωραίοι, εύπλαστοι, με χρώμα φωτεινό και καθαροί, και για καιρό νομίζουμε πως μπορούμε να είμαστε τα πάντα. Μέχρι να παραπέσουμε κάποια στιγμή κάτω από ένα κρεβάτι, λόγου χάρη.  Το σχήμα μας αλλοιώνεται, πετρώνουμε σιγά-σιγά,  σκουπίδια,  χνούδια,  ψίχουλα  όλα κολλάνε πάνω μας και γύρω μας και μέσα μας, και κάπως έτσι άδοξα, δίπλα σε μια ξεχασμένη κάλτσα, περιμένουμε καρτερικά να περάσει ο καιρός.


No comments: